Dostluk güzel bir şeydir. Sevgiler ve dostluklar olmasaydı insanları nasıl bir araya getirebilirdik...En küçük topluluk olan aile ; iki dost insanın ürünü,bir birini seven iki insanın ürünü...

Dostluk denilince ilk aklıma nedense eş geliyor...Geniş bir insan kitlesinin hep yanında olan dostu eşidir.Evdeki huzur ona bağlıdır.İnsan ömrü evde ve iş yerinde geçmekte bir de iş yerinde dostu varsa oh ...Mutluluğun yarısını yakalamış demektir o.


Unutmamalı ki,Dostluğu yaşatan sevgi ve şefkattir.Sevgisizlik ve şefkatsizlik dostluğu öldürür.Dostluğun öldüğü yerde birlik kalmaz. Hem bir aile hayatında hemde toplum hayatında bu kural kendini gösterip durmakta...

Birliktelikleri sağlam sevgiler üzerine bina etmeliyiz...
Bazı birliktelikler çok sağlam sevgi  üzerine kurulmuştur,Anne -çocuk dostluğu ,karı- koca dostluğu...
"Tencere yuvarlanmış kapağını bulmuş" Bazı evlilikler için böyle denilmekte.Tencereye kapak lazım ;Yiğide eş lazım ...İyi bir eş lazım ,Sevgi dolu bir eş lazım,Yarasını sarsın ,mutluluk versin...


Unutmayalım ki; Bu güne kadar dostluğun yükseldiği en sağlam temel hep"Allah için sevmek ,Allah için buğzetmek "ilkesine atılan temel olmuştur...
Bütün dostlukların manevi yolculuk için yapılması ihtiyaçtır.O dostlar ki, "Allah'ı hatırlatır" sana...Onlara çok muhtacız.O dostlardan çokça edinmek bu tehlikesi çok hayat yolunda insanın kendine yaptığı en güzel dostluktur.

Unutmamalı ki;şu kısa ömürde mutluluğu yakalaya bilmesi için insan, kainatla dost, kendisiyle dost olmayı başarma mecburiyetinde...
İnsan önce kendisiyle barışık olsa,hayat boyu dost kalacağı insanları seçmede büyük hüner gösrerir.Kendisi ile barışık olmayan insanlar elbise değiştirir gibi dost değiştirir durur.Kendisiyle barışık insan olmak her insanın harcı değil.
İnsan önce kendisi ile barışık olmayı başarırsa ,Doğru eş seçer,doğru arkadaş seçer.Onlarla doğru ilişkiler içinde olur...Mutluluğun ilk adımı insanın kendisi ile barışık olmasında... ve unutulmamalı ki;yakınlarla dostluğu başarmak mutluluğun yarısıEvde eş ve çocukları ile dost olanlar işten eve koşarlar.Ev ona mutluluk verir.

Yaşın ne olursa olsun dostlukla ilgili şunları bilmelisin:
"Ahmak dostun olacağına akıllı düşmanın olsun " denilmekte.Dostların da akıllısı var ahmağı var , yalancısı var vefalısı var...Adam gibi dost çok az...

Unutmayalım,   Dostluklar da derece derecedir... çok kıymet vermemiz gereken dostluklar var.Bunların ilki annelerimizin dostluğu...
Annelerimizin dostluğunu yitirmeyelim ,Onların duası yeter bize...
Hayatta en iyi dost insana anne..."Anne gibi yar olmaz" evlerin sıcaklığı anneler iledir.

Unutmayalım...Görüntüden ibaret dostluklar var ve yürekten beslenen dostluklar var... Dostlukta ,iki gönül bir olacak...Ene ve nefis yok olacak...Böylesi dostluklar adam gibi dostluktur.Şemsi tebrizi ile Mevlana'nın dostluğu böyle bir dostluk idi...Bütün insanlara örnek  dostluk bu... Düşmanları kıskandıran dostluk bu...Dostluğun böylesine nefis ehli erişemez.

Dost seçerken unutulma şu gerçeği: hırsız ile dostluk kasada biter.Arsız ile dostluk evin dış kapısında biter...Adam gibi dostluk ,ancak nefislerini terbiye edenlere açtı kucağını...

Dost seçerken unutulma şu gerçeği:
Meslektaşlarınla kuracağın dostluk dostlukların en faydalılarındandır.Cahillerle dostluk en ömür törpüleyen dostluktur...

Dost seçerken unutulma şu gerçeği: Dostlukla ilgili ihmal edilmemesi  gereken şeylerin başında "Allah için dost olmak "gelir...Sağlam temellere dayanmayan dostluklar var,Onlar ömürsüz dostluklardandır...İyi gün dostları var,"Köprüden geçinceye kadar ayıya dayı demeler var...Ve unutma şu hayatta çok arkadaşlıklarla ve çeşit çeşit dostluklarla karşılaşılır
Bazı evlilikler sözleşmeli dostluk gibi, Bazı arkadaşlıklar yanlış arsaya kurulmuş inşaat gibi...Ancak hayat görüşleri aynı olanların dostlukları haz verici...

Öyle bir dostlukların peşinde olmalıyız ki;Dostluğumuz bu dünyada ,gökdelen gibi yükselmeli ve Dostluğumuz ahirete taşmalı.Ben böyle dostluklara şahit oldum...
Annelerimiz arkadaşlarına hep "Ahiretlik" diye hitap ederlerdi,Çünkü onların dostluğu ahirete taşınacak bir arkadaşlıktı. Onların arkadaşlıkları bir ibadetti...
Dostluğun  devamı ve güzelliği ,dostunun sevdiğini sevmektedir.Annelerimiz "Allah için sevdikleri için "dostlukları hem çok haz vericiydi hem dostlukları ahirete taşındı.Onlar yalan dolan da bilmediklerinden ve girip çıktıkları kapı sayılı olduğudan sayısı az fakat getirisi çok olan dostlukları başardılar...

Unutmayalım;insan için en yararlı olan dostluk "Allahın dostluğunda buluşmak" tır;Ben bu dostluğu annelerin hayatlarında gördüm sadece...

İnsan ,"Yaradılanı yaradandan dolayı sevmeli" İnsan sevgi denizi olmalı...
İnsanın çiçeklerle dostluğu ,hayvanlarla dostluğu kayde değer dostluklardır...
Dostluk bir çiçek gibidir...Dostluk sevgi ve şefkatle beslenir ;anne- çocuk dostluğunu besleyen şefkatin ta kendisi...Şefkatsiz insanlar dostluk kuramazlar.ancak diktatörlükleriyle insanları yanında tutarlar...Onların etrafında karınca gibi insan da görseniz ,İnanmayın dostları olduğuna...

Manevi yolculuklar için yapılan dostluklara imreniyorum...