Yine bir akşam,
Köşedeki meyhanede almış soluğu,
Hasan amcam.
Kafa duman mı duman…
Şişeye hapsetmiş umutlarını.
Bir çıkmazın ortasında devleştirmiş,
Eski anılarını.
Küllükte biriken izmaritler,
Tüketiyor ömrünü birer birer.
Etrafına dizilmiş kendi gibiler.
Karartıyorlar yarınlarını.
Yine bir akşam,
Köşedeki meyhanede almış soluğu,
Hasan amcam.
Satışa çıkarmış gündelik sevgileri.
Parmaklarında nikotin lekeleri.
Vurduğunu zannediyor tam on ikiden,
Olmayan hedefleri.
Etkilenir mi acaba?
Bir görebilse ciğerlerini.
Yine bir akşam,
Körebe oynuyor hayatla,
Hasan amcam.
Ama nedense hep kendisi ebe.
Düşüyor çukurlara bile bile.
Şakalarındaki aklar kadar sahici,
Yaralıyor yüreğini,
Boşa harcadığı zamanın dişlileri.
Ve bir akşam,
Budandı tıpkı bir ağaç gibi,
Hasan amcam.
Karısının elleri oldu elleri.
Bir gece yarısı,
Tükendi ciğerleri.
Çok ağır ödedi Hasan amcam,
Dostlarının bedelini.
ÜLKÜ DUYSAK |
|
| Bu şiir 91 kişi tarafından okundu. | |
Anasayfa » Ülkü Duysak 
